تأمین مالی زنجیره تأمین یا SCF (Supply Chain Finance) یعنی تأمین سرمایه در گردش در طول زنجیره خرید و فروش، با تکیه بر اعتبار خریدار. تأمینکننده پول فروش نسیه را زودتر میگیرد و خریدار همچنان مهلت پرداخت دارد.
ابزارهای SCF در ایران
برات الکترونیک، اوراق گام، فکتورینگ و اعتبار اسنادی داخلی ریالی ابزارهای اصلیاند. در هر کدام، طلب تأمینکننده از خریدار به سندی تبدیل میشود که بانک یا بازار میتواند آن را تنزیل کند و پولش را زودتر بپردازد.
چرا هزینه کمتری دارد؟
چون ریسک به اعتبار خریدار بزرگ گره میخورد، نه تأمینکننده کوچک. تأمینکنندهای که خودش بهسختی وام میگیرد، با برات یک خریدار معتبر میتواند با نرخ بهتری نقدینگی بگیرد.
رشد سریع
ابزارهای زنجیره تأمین در شش ماه نخست ۱۴۰۵ حدود ۳۰۳ همت تأمین مالی کردند؛ دوازده برابر سال قبل.
برای چه کسانی مناسب است؟
تأمینکنندگانی که به شرکتهای بزرگ میفروشند و ماهها منتظر پول میمانند، و خریداران بزرگی که میخواهند زنجیره تأمینشان پایدار بماند و قیمت بهتری بگیرند.
پرسشهای رایج
SCF در ترازنامه بدهی حساب میشود؟
به ساختار آن بستگی دارد. در فکتورینگ بدون حق رجوع، طلب فروخته میشود و معمولاً بدهی ثبت نمیشود؛ در ساختارهای دیگر باید با حسابرس بررسی کرد.
شرکتهای کوچک هم میتوانند استفاده کنند؟
بله. در واقع بیشترین سود را تأمینکنندگان کوچکی میبرند که به یک خریدار بزرگ و معتبر میفروشند.